Ghosting.
Je hebt contact met iemand. Een leuke afspraak misschien. Er is belangstelling, er worden persoonlijke dingen gedeeld en misschien wordt zelfs uitgesproken dat jullie elkaar graag opnieuw willen zien. En dan: niets. Geen antwoord. Geen uitleg. Stilte.
Vermijdende conflictstijl
In mijn werk met conflicten gebruik ik regelmatig het Thomas-Kilmann-model. Een van de vijf conflictstijlen daarin is vermijden. Vermijden is niet per definitie verkeerd. Soms is het juist verstandig om niet onmiddellijk te reageren, eerst afstand te nemen of uit te zoeken wat je zelf eigenlijk wilt. Maar vermijden lost op zichzelf meestal niets op. Het stelt iets uit. En het wordt problematisch wanneer we denken: als ik niets zeg, hoef ik de ander ook geen pijn te doen of te kwetsen. Want niets zeggen is óók gedrag en heeft effect.
Ongemak verplaatst naar de ander
En wat als jij degene bent die stilvalt? Misschien was die date oprecht leuk en is er daarna iets veranderd. Je gevoel. Je belangstelling. Je omstandigheden. Misschien twijfel je of weet je het zelf gewoon nog niet. Allemaal legitiem. Maar door niets te zeggen verdwijnt het ongemak niet. Je verplaatst het naar de ander. Die blijft achter met vragen. Wat is er gebeurd? Heb ik iets verkeerd gedaan? Was wat je eerder zei dan niet gemeend? Moet ik nog wachten? Of is de stilte eigenlijk een nee?
Verantwoordelijkheid nemen
Natuurlijk kan die ander ook onderzoeken wat die stilte bij hem of haar triggert. Welke onzekerheid wordt geraakt? Welke verhalen gaat die zelf invullen? Daar verantwoordelijkheid voor nemen is waardevol. Maar communicatie is relationeel. Beide mensen hebben verantwoordelijkheid voor hun eigen aandeel. En daarvoor hoef je helemaal niet precies te weten wat je wilt. ‘Ik merk dat ik twijfel en even ruimte nodig heb. Ik kom er zelf bij je op terug.’ is óók een antwoord. Net als: ‘Ik vond onze ontmoeting oprecht leuk, maar merk dat ik toch geen behoefte heb aan een vervolg. Ik wil je daar niet over in onzekerheid laten.’ Een nee kan pijn doen. Een ik weet het nog niet kan ongemakkelijk zijn. Maar beide geven iets wat stilte niet geeft: duidelijkheid.
Afhechten
Ook systemisch is daar iets interessants over te zeggen. Een van de principes waarmee ik werk gaat over bestemming en eindigheid. Wat begonnen is, vraagt op enig moment om een vervolg óf een einde. Wanneer dat einde niet wordt gemarkeerd, blijft er iets onaf. Een open lijntje. En open lijntjes (en dus open eindjes) kosten energie. Er blijft ergens een vraag, verwachting of onduidelijkheid die nog aandacht vraagt. Energie die niet volledig beschikbaar is voor wat zich daarna wil aandienen. Natuurlijk kan die ander uiteindelijk zelf besluiten een open einde af te hechten. Ook wanneer jij dat niet doet. Maar hoeveel zorgvuldiger is het als je de ander niet alleen laat met een einde dat je zelf al hebt ingezet?
Moed om het aan te gaan èn om het af te sluiten
Misschien is dát een onderschatte relationele vaardigheid bij daten: niet alleen de moed hebben om contact aan te gaan, maar ook de moed om het behoorlijk af te sluiten als je niet verder wilt. En eigenlijk geldt dat natuurlijk voor veel meer relaties en contacten die we aangaan, zowel zakelijk als privé.
Liever dus een duidelijke nee — of een eerlijk ‘ik weet het nog niet’ — dan helemaal niets.
(afbeelding door chatgpt gegenereerd)