Plek

Plek – Blog bij nieuwsbrief van april 2016

Lente. Tijd van nieuw begin en nieuw leven. In het systemisch werk dat ik doe gaat het over terugkeren naar daar waar je vandaan komt. Naar de lente van je eigen leven. Hoe kwam jij op deze wereld en welke plek heb je ingenomen in je gezin van herkomst? Vaak zegt die plek al heel veel over welke reactie jij hebt gegeven op wat je daar hebt aangetroffen.

Als bijvoorbeeld je vader om wat voor reden dan ook niet aanwezig was (vanwege werk, scheiding of de dood), dan kan het maar zo zijn geweest dat jij als kind op zijn plek bent gaan staan naast je moeder. Vanuit die plek heb je heel goed geleerd de rest van het gezin mede te ‘besturen’, heb je veel verantwoordelijkheid op je genomen en ben je heel zelfstandig geworden. Die kernkwaliteit – of zoals mijn opleider Wibe Veenbaas zegt: je gave – heeft je ongetwijfeld verder gebracht in je leven en die is je vast ook van nut geweest in je loopbaan.

plek-strandMijn ervaring is dat de plek die je innam en de kwaliteit die je daar hebt ontwikkeld als het ware een blauwdruk vormen voor hoe jij in het leven staat, wat jij in relaties met anderen meebrengt en welk werk je bent gaan doen. Die blauwdruk leren kennen, geeft een sleutel tot veel inzichten. Naast inzicht in hoe jij in relaties privé en op het werk staat en in wat je kracht is in je werk, biedt het ook een opening op punten waar je vastloopt.

Die gave kant van jou heeft namelijk ook een keerzijde: de opgave die je hebt. Met het stevig ontwikkelen van een kant, bijvoorbeeld dat alles kunnen regelen en geen hulp nodig hebben, heb je een andere kant in je persoonlijke ontwikkeling nog geen of minder aandacht gegeven. Dat is in dit voorbeeld de kant van hulp vragen en aannemen, van je plek als kind weer innemen en even niet hoeven zorgen. Het is niet makkelijk en dus echt een opgave om ook die kant een plek te geven in je leven als je al heel lang anders hebt gedaan.

Nu pleit ik er niet voor dat we dan opeens allemaal niet meer zouden moeten doen waar we goed in zijn. Ik pleit er vooral voor dat we de andere kant ook belichten. Dat kan pijn oproepen, want het is niet voor niets dat we dat stuk wat hebben laten liggen. Maar in de pijn zit tevens de sleutel om op die punten waar je vast loopt de oplossing te zien.

Zo gaf ik deze maand een aantal workshops aan mediators en echtscheidingsadvocaten. Op de vraag van welke emoties of bijbehorend gedrag van hun cliënten zij last hadden, kwam een deelnemer met: slachtoffergedrag. Zij kon er niet tegen als iemand alleen maar zat te ‘slachtofferen’ en niet in de actie kwam. Terugkijkend naar waar zij vandaan kwam, herkende zij dat bij een zus die dat ook zo kon doen. Zijzelf daarentegen was juist iemand die altijd haar schouders eronder zette en doorpakte, wat er ook was. Als zij contact kon maken met de vraag waarin zij zichzelf ‘slachtoffer’ kon zijn geweest, kon ze voelen dat zij veel aandacht tekort was gekomen en dat ze met dat gevoel toen niet veel raad wist. Contact makend met haar eigen gevoel van tekort gedaan zijn, kon zij opeens veel milder kijken naar haar cliënt. Zij zag nu dat haar cliënt zich ook vooral geen raad wist met de situatie en dat zij haar daar wel bij kon helpen.

En wat is jouw plek en jouw blauwdruk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *